[EL2] The Wolf & Little Red Riding Hood [Taiyo.Kao] ep.03

posted on 25 Feb 2013 23:06 by abiharaarts
มาต่อแล้วค่าาาาาาาาาาาา ตัวหนังสือล้วนนะค๊าาาาา O<-< 
 
เพิ่งผ่านมรสุมธีสิสมาค่ะ เลยไม่มีเวลาวาดรูปเลยแง เพราะฉะนั้นเลยมาเป็นฟิคล้วนแทน ฮือออ T mT
 
 
 
 
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ
 
 
 
 
ตัวละครที่เกี่ยวข้อง
 
 
 
 
ใครขี้เกียจอ่าน ข้ามไปอ่านสรุปที่สัญลักษณ์นี้ ข้างล่างได้เลยค่ะ
 
 
---------------------------------------------------------------
 

                ‘มาแกล้งกัน ฉันโกรธจริงๆนะคะ!’


                เสียงใสๆยังก้องกังวาน เป็นที่น่าขันแก่ตัวเขา อาชิทากะ ไทโยยิ่งนัก แม้นี่จะไม่ใช่ครั้งแรกที่โดนสาวโกรธ แต่เขาก็อดหัวเราะไม่ได้ทุกครั้งที่โดนดี ก็แหม...ปฏิกิริยาของสาวๆแต่ละคนน่ะเหมือนกันเสียที่ไหนล่ะ

 

 

                ไทโยไล้ปลายนิ้วบนขนนิ่มๆของตุ๊กตารีแลคคุมะ หรือที่หญิงสาวเรียกมันว่า‘หมีชิว’อย่างเหม่อลอย เขาเลิกคิ้วพลางยิ้มกวนๆใส่ผู้เห็นเหตุการณ์เมื่อครู่จำนวนสองสามคนอย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะเดินทอดน่องไปยังบริเวณหน้า Family Martซึ่งมีผู้คนเดินขวักไขว่ไม่ขาดสาย

 

 

                ฟูจิตะ คาโอริซัง....หญิงสาวผู้ที่เขารู้จักได้ร่วมเดือน เจอหน้ากันครั้งแรกก็แผลงฤทธิ์เสียแล้ว ไม่นึกว่าการที่เขาไม่ได้ตอบจดหมายหล่อนเพราะกะเซอร์ไพรซ์จะทำให้อีกฝ่ายร้องไห้ออกมาแบบนั้น เอาตรงๆก็...ตกใจอยู่นะ ไม่ได้เห็นผู้หญิงร้องไห้มานานแล้วนี่นา...ตั้งแต่เลิกกับคนคนนั้นล่ะมั้ง หรือเขาจะเป็นจอมบาปผู้ถนัดทำให้สาวๆร้องไห้ล่ะนี่?

 

 

                “ไทโยคุงไม่ใช่เหรอครับนั่น?”

 

 

                เสียงทักลอยมาแว่วๆขณะที่เขาเพิ่งนั่งลงบนรั้วเหล็กหน้ามินิมาร์ทได้อึดใจเดียว ไทโยหันไปเพียงเพื่อจะพบร่างคุ้นตาซึ่งไม่ได้เจอกันมานานโขแต่อีกฝ่ายหาได้เปลี่ยนไปไม่ รอยยิ้มที่มักจะระบายอยู่บนริมฝีปากยังคงเจิดจ้าราวกับดวงอาทิตย์ เขายกมือทักทายพลางเอ่ย “ไงฮะรุ่นพี่เร็นมะ ลมอะไรหอบมาล่ะนี่?”

 

 

                ไซบาระ เร็นมะ รองประธานนักเรียนห้องงูยักษ์แห่งโรงเรียนโคเรียวเดินมายืนข้างๆเขาพลางเลิกคิ้ว “พอดีเพื่อนนัดมาซื้อของแถวนี้น่ะครับ ตัวคุณเองเถอะมาทำอะไรหน้าFamily Mart? อย่าบอกนะว่า....


                “รอสาวฮะ” ไทโยตอบทันควันอย่างไม่จำเป็นต้องหยุดคิดสักนิด “เพิ่งโดนสาวที่รู้จักกันตอนเล่นเพนเฟรนด์งอนมาน่ะฮะ”

 

 

                “เห...ยังเป็นผู้ชายดีๆเหมือนเดิมเลยนะคุณน่ะ” รุ่นพี่หนุ่มว่าพลางหัวเราะ “สาวคนนั้นทำงานอยู่ที่ร้านนี้งั้นเหรอครับ?”

 

 

                “ฮะ เลิกงานสองทุ่มนู่นแน่ะ” เขาตอบ เหล่มองเข้าไปในร้านซึ่งมีผู้คนจับจ่ายซื้อของอย่างเนืองแน่น เร็นมะมองตาม แล้วก็ได้เห็นร่างของหญิงสาววัยรุ่นในชุดพนักงานคนหนึ่งกำลังง่วนอยู่กับการคิดเงินที่หน้าเคาน์เตอร์อย่างขะมักเขม้น ด้วยพนักงานคนอื่นล้วนเป็นเพศชาย เร็นมะจึงถึงบางอ้อทันที “คนผมแดงๆชมพูๆนั่นใช่ไหม ตาแหลมเสมอเลยนะไทโยคุง น่ารักใช่เล่นเลยล่ะ ติดที่ดูซื่อๆไปหน่อย หวังว่าคุณคงไม่ได้แกล้งหล่อนจนสาวเงิบหรอกใช่ไหมครับ เพลย์บอยไทโย”

 

 

                คนมีชนักติดหลังถึงกับยิ้มเจื่อนกับคำครหา พยายามรักษาสีหน้าให้สงบแต่คนข้างๆก็ดูราวกับอ่านใจได้ เพราะพูดเสริมขึ้นมาอีกว่า “ถ้าไม่ได้ทำ คงไม่มานั่งอยู่ตรงนี้สินะครับ”

 

 

                “ผมไม่เคยหลอกรุ่นพี่ได้เลยจริงๆสิน่า” เขายกมือขึ้นสองข้างเหนือระดับคิ้วเล็กน้อยเป็นเชิงยอมแพ้ “ว่าแต่รุ่นพี่ไม่รีบไปหาเพื่อนหรือฮะ ป่านนี้เพื่อนรอแย่แล้วม้าง”

 

 

                “เปลี่ยนเรื่องล่ะเก่งจริงนะครับ เอาเถอะ ขอให้คุณง้อสำเร็จแล้วกันนะ” มือใหญ่ของคนอายุมากกว่าตบบ่าเขาเบาๆก่อนจะตั้งท่าเดินจากไป แต่เหมือนอีกฝ่ายลืมอะไรบางอย่างจึงหันกลับมา เรียกชื่อเขาอีกครั้งแล้วเอ่ยประโยคที่ไทโยฟังแล้วรู้สึกเจ็บจี๊ดๆพิกล

 

 

                “เพลาๆลงบ้างล่ะครับ ไอ้คารมหวานๆของคุณที่ชอบทำให้ใครเขาเข้าใจผิดน่ะ เดี๋ยวก็โดนใครแทงตายก่อนเรียนจบหรอก”

 

 

                จบคำ ร่างสูงของผู้เป็นรุ่นพี่ต่างโรงเรียนก็กลืนหายไปกับฝูงชน ทิ้งให้ชายหนุ่มผมทองนั่งยิ้มขื่นๆอยู่คนเดียว...

 

 

 

 

 

 

 

                ฟูจิตะ คาโอริไม่เคยรู้สึกว่าเวลาผ่านไปเร็วเกินไปอย่างนี้มาก่อน...จนกระทั่งได้มาพบกับเขาคนนั้น

 

 

                แม้จะพยายามสนใจกับการทำงานโดยห้ามตัวเองไม่ให้มองออกไปข้างนอก แต่ตาเจ้ากรรมก็ชอบไปเจอะกับนัยน์ตาสีฟ้าสวยนั่นบ่อยครั้งเสียจริง แล้วอีกฝ่ายก็เอาแต่จ้องเธออยู่ได้...ไม่คิดจะหลบตากันบ้างหรือไงกันนะ

 

 

                พอหัวหน้าบอกว่าให้เธอเลิกงานได้ คาโอริก็อดหน้าแดงขึ้นมาไม่ได้ เมื่อรู้ว่าถึงเวลาที่ตัวเองจะต้องออกไปเผชิญหน้ากับคนที่อยู่ข้างนอกแล้ว...

 

 

                ทว่าเมื่อเธอทำใจกล้าหันไปมองหน้าร้านอีกครั้ง ก็ไม่พบแม้แต่เงาของคนคนนั้นเสียแล้ว

 

 

                อาชิทากะซังกลับไปแล้วงั้นเหรอ? ....คงรอเธอไม่ไหวแล้วสินะ

 

 

                คิดได้อย่างนั้นก็ชักไม่แน่ใจว่าตัวเองควรโล่งใจหรืออะไรดี ...เธอควรจะดีใจสิที่จะไม่โดนเขาแกล้งอีกสิ อืม...นั่นสินะ ควรจะดีใจสิ

 

 

                หญิงสาวเดินเก็บของอย่างเหม่อๆ แม้แต่ตอนที่เอ่ยลากับหัวหน้าและเปิดประตูหลังร้านออกมาแล้วเธอก็ยังไม่หลุดออกจากห้วงคิดของตัวเอง ทำให้ไม่ทันเห็นว่าท่ามกลางบรรยากาศเกือบจะมืดสนิทของหลังร้านนั้นมีคนคนหนึ่งยืนอยู่ กว่าจะรู้ตัวก็คือตอนที่เสียงทุ้มนั่นเอ่ยตัดกับความเงียบขึ้นมานั่นล่ะ

 

 

                “คาโอริซัง”

 

 

                หญิงสาวสะดุ้ง ใจหล่นไปอยู่ตาตุ่ม เกือบจะหลุดกรีดร้องออกมาถ้าไม่ใช่ว่าสมองประมวลผลใบหน้าของเจ้าของเสียงแล้วจำได้เสียขึ้นมาก่อน “อาชิทากะซัง! มะ มาอยู่อะไรมืดๆตรงนี้คะ ฉันนึกว่าคุณกลับไปแล้ว...”

 

 

                ชายหนุ่มเดินเอื่อยๆเข้ามาหา มือขวาหยิบตุ๊กตาตัวน้อยออกจากกระเป๋าเสื้อ โน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อยก่อนจะยื่นมือข้างนั้นออกมา ยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าพร้อมเอ่ยเสียงอ่อนโยน “มืดแล้ว...ให้ผมไปส่งที่บ้านนะฮะ”

 

 

               TBC....

                

 
-----------------------------------------------------
 
 
 สรุป
 
-เนื่องจากโดนงอนเพราะไปสปีคอิงลิชใส่ ไทโยเลยตัดสินใจรอง้อคาโอะอีกรอบหลังเลิกงาน
 
-เร็นมะมาเจอโดยบังเอิญเลยแซวพอเป็นพิธี
 
-คาโอะเลิกงาน เจอไทโยรออยู่
 
-ไทโยอาสาไปส่งคาโอะที่บ้าน
 
 
 
ส่งไม้ต่อให้
 
 
 
O<-------------------------------< 
 
เอนทรี่นี้มากแบบปัจจุบันทันด่วนมาก มาแบบผปค.ผีเข้า //โดนต่อย
 
; m ; พรุ่งนี้สอบเสร็จแล้วล่ะค่ะ จากนั้นก็เตรียมตัวไปฝึกงานที่อเมริกาแล้ว คิดว่าคงยุ่งๆเลยรีบมาต่อเว้นค่ะ
 
ขอโทษนะคะที่ต้องให้ทุกคนอ่านตัวหนังสือล้วนๆ พรากกกก O<-< //กราบเนะงามๆเป็นพิเศษ
 
; m ; ไทโยเนี่ย ดูยังไงก็นิสัยไม่ดีเลยจริงๆ 555555555 //ไม่เคยเข้าข้างลูกเลย
 
 
 
แล้วเจอกันเอนทรี่หน้านะคะ ขอบคุณที่อ่านค่ะ \ T m T/ 
 
 
 
ปล.เร็นมะนี่พระรองชัดๆ โผล่มาเป็นซับคาร์ตลอด OTL //กราบลูก
 
 
ปล. สองคนนี้ไม่ได้จีบกันนะคะ ^ ^ ไทโยทำแบบนี้เป็นเรื่องปกติค่ะ กรุณาอย่าเชียร์นะคะ ฮาาา เพราะเราก็ยังไม่ได้ตั้งใจจะให้ไทโยลงเอยกับใครตอนนี้หรอกค่ะ 
 
 
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

หึ.... ไม่มีอะไรจะพูดกับไทโยเพราะเร็นมะพูดแทนไปหมดแล้ว แต่ก็ขอเสริมหน่อยก๊ากกกกกกกก นายแย่นะไทโย... ไม่คยรู้จักเข็ดมั่งหรือไงหา!? เป็นอันตรายกับสาวน้อยใสซื่อแบบนี้จริงๆ... ไม่สิ กับสาวน่ารักทุกๆ คนเลย G+... ระวังไว้เถอะเจอสาวยันเดเระแล้วจะไม่รอดเอา 5555555555555555555 แหม...สาธุขอให้เจอเข้าซักวัน!!! /โดนต่อย

แอบสงส่รคาโอริพรากกก ไทโยมาแกล้งอีกแล้ว 5555 แบบนี้จะง้อสำเร็จมั้ยนะ ; {} ; /ตบบ่าไทโย พยายามเข้่าล่ะ

เอบิแต่งฟิคเก่งอ่ะอ่าานลื่นดีนะ =q= ชอบๆ อ่านเพลินๆ แปปเดียวก็จบละ /หรือแกแต่งสั้นฟระ G+;;; ภาษาสวยดีอ่ะอ่านแล้วไม่มีรู้สึกตะหงิดๆ 5555 จริงๆ แกแต่งเป็นฟิคเยอะๆ เลยก็ได้นี่ ออกจะเขียนออกมาได้ดี =q= ไว้จะรอติดตามพาร์ทต่อแล้วก็รออ่านเวนท์อื่นๆ ของแกด้วยก๊ากกกก

#5 By renme_fr on 2013-02-26 18:16

อ่านมาตั้งแต่ในไอพอดล่ะคันมืออยากคอมเม้นท์มาก ฮึ่ม
ก่อนอื่นขอยกตำแหน่งตัวละครชายสมทบยอดเยี่ยมรางวัลออสการ์ให้เร็นมะ 555555555555555555555555555 คือโผล่มาพูดตรงประเด็นให้ไทโยเจ็บเล่นๆแล้วจากไป 555555555555
โอ้ย ชอบเร็นมะมากๆจากเอนทรี่นี้ คือนายดูเท่มากกกกกกกกกกกก
โอเคมาถึงไทโยมาก นายมันฟหกฟหกฟหดฟหดฟห มาก o<--< /โดนชก
ไทโยง้อได้น่ารักมากๆอ่ะ ฮือ แบบนี้มันจีบเขาชัดๆนะคะไทโยนะคะเอบิซัง o<--< ไทโยดูเหงาๆแบบน่ารักมากอ่ะเอนทรี่นี้ ตอนบอกที่ยิ้มขื่นๆคือ คาโอะะะะะ ให้อภัยเขาเถอะ ;{};
ว่าแต่ตอนที่สุดท้ายนายโผล่มาเหมือนแกล้งเขาอีกนะ ก้ากกกกกก
ฮือ รอติดตามตอนต่อไปนะคะ /บอกเม้นท์แรก/ผิด
สู้ๆเรื่องเตรียมตัวนะคะเอบิซัง ไม่ต้องเครียดผ่อนคลายเยอะๆ ก่อนไปพ๊วยไปฝึกนั้งสมาธิที่วัดด้วยนะรุ่นพี่บอกช่วยมันลดความตื่นเต้นได้ 55555 o<--<

#3 By พ๊วย on 2013-02-26 04:28

อ่านเป็นฟิคแล้วเพลินค่ะ (คงเป็นแค่เราคนเดียวมั้ง? ^ ^;) ไม่ได้อ่านยากหรือลำบากเลยนะ
คำเตือนรุ่นพี่เร็นมะแอบน่ากลัว แต่ก็จริงนะนั่น ระวังตัวไว้ก็ดีนะไทโย เที่ยวหว่านเสน่ห์ไปทั่ว เจอบ้านไหนพ่อดุ ทำลูกสาวเค้าร้องไห้ โดนไล่ยิงพอดี
แต่อุตส่าห์ยืนรอตั้งนาน คงไม่ถูกปฏิเสธคำเชิญพาไปส่งล่ะมั้ง เอาใจช่วยนะคะquestion

#2 By gardener w. on 2013-02-26 01:40

O<--------------------------<
aslkdjsklfdks;l;dd O<----------------< ไม่รู้จะเอ่ยอะไรมันนนนนแบบว่าาาา
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
เธอออออออออออออออออออออออออ  เธอออออออออ
เอบิเธอออออออออออ อร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก O<-----------------<
//นอนตายอย่างสงบบบ แง้~~~~~~~~~~~~~~~~~
ไทโยเอ็งมาดักรอลูกข้าหลังร้านได้อย่างไรรรรร
ไอ้อาการเหม่อๆของเธอมันอะไรรรรรคาโอะะะะ อร๊ากกก อิแม่จะกลิ้งง พรากกก โฮกก
จะให้ไปส่งดีมั๊ยเนี้ยยยยยย แหง่มมมมมมม >W</ เจอกันพาร์ท4นะเพ่น้องงงงง

#1 By ParkJungKyeo on 2013-02-25 23:41